اسکندرنامه

اسکندرنامه از قصه‌های عامیانه فارسی است که مبداً اولیه پیدایش آن معلوم نیست؛ اما قدیمی‌ترین نسخه آن مربوط به سال 1106 هجری قمری است و علیرضا ذکاوتی قراگوزلو، آن را با حفظ چارچوب و سبک لحن کلام خلاصه و ویرایش کرده است.

اسکندرنامه

 

تنظیم کتاب هم فراتر از دوره صفویه نمی‌رود زیرا بارها به استفاده باروت در خلال جنگ‌ها اشاره می‌شود. دکتر محجوب استفاده از کوکنار و شیره و اشاره به رسم سخنوری را ـ که در عصر صفوی رواج داشته ـ هم از دیگر دلایل تألیف کتاب در عصر صفوی می‌داند.

در این کتاب، اسکندر ـ پادشاه مقدونی ـ ایرانی معرفی شده است تا شاید اندوه شکست هخامنشیان از یک بیگانه فراموش شود. این پادشاه در کسوت مسلمانی متعصب حاضر شده است که گاه دشمنانش را به مسلمان شدن فرا می‌خواند.
اسکندر در این کتاب به عنوان ذوالقرنین معرفی شده و پس از چهارصد سال زندگی، روی در نقاب خاک می‌کشد و در سراندیب دفن می‌شود.

در اسکندرنامه، عیارانی چون «مهتر نسیم عیار»، «لندهور بن سعدان»، «شبرنگ» و … هر یک با آفرینش صحنه‌هایی خارق العاده جسارت و توانایی‌های عیاران را به نمایش می‌گذارند.

برای خرید این کتاب میتوانید به سایت ناشر مراجعه کنید

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *